• Share on Facebook
  • Twitter verse
  • ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
  • Spr 31

31

1Οἱ ἐμοὶ λόγοι εἴρηνται ὑπὸ θεοῦ,

βασιλέως χρηματισμός, ὃν ἐπαίδευσεν ἡ μήτηρ αὐτοῦ.

2τί, τέκνον, τηρήσεις; τί; ῥήσεις θεοῦ·

πρωτογενές, σοὶ λέγω, υἱέ·

τί, τέκνον ἐμῆς κοιλίας;

τί, τέκνον ἐμῶν εὐχῶν;

3μὴ δῷς γυναιξὶ σὸν πλοῦτον

καὶ τὸν σὸν νοῦν καὶ βίον εἰς ὑστεροβουλίαν.

4μετὰ βουλῆς πάντα ποίει,

μετὰ βουλῆς οἰνοπότει·

οἱ δυνάσται θυμώδεις εἰσίν,

οἶνον δὲ μὴ πινέτωσαν,

5ἵνα μὴ πιόντες ἐπιλάθωνται τῆς σοφίας

καὶ ὀρθὰ κρῖναι οὐ μὴ δύνωνται τοὺς ἀσθενεῖς.

6δίδοτε μέθην τοῖς ἐν λύπαις

καὶ οἶνον πίνειν τοῖς ἐν ὀδύναις,

7ἵνα ἐπιλάθωνται τῆς πενίας

καὶ τῶν πόνων μὴ μνησθῶσιν ἔτι.

8ἄνοιγε σὸν στόμα λόγῳ θεοῦ

καὶ κρῖνε πάντας ὑγιῶς·

9ἄνοιγε σὸν στόμα καὶ κρῖνε δικαίως,

διάκρινε δὲ πένητα καὶ ἀσθενῆ.

10Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει;

τιμιωτέρα δέ ἐστιν λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη.

11θαρσεῖ ἐπ᾽ αὐτῇ ἡ καρδία τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς,

ἡ τοιαύτη καλῶν σκύλων οὐκ ἀπορήσει·

12ἐνεργεῖ γὰρ τῷ ἀνδρὶ ἀγαθὰ πάντα τὸν βίον.

13μηρυομένη ἔρια καὶ λίνον ἐποίησεν εὔχρηστον ταῖς χερσὶν αὐτῆς.

14ἐγένετο ὡσεὶ ναῦς ἐμπορευομένη μακρόθεν,

συνάγει δὲ αὕτη τὸν βίον.

15καὶ ἀνίσταται ἐκ νυκτῶν

καὶ ἔδωκεν βρώματα τῷ οἴκῳ

καὶ ἔργα ταῖς θεραπαίναις.

16θεωρήσασα γεώργιον ἐπρίατο,

ἀπὸ δὲ καρπῶν χειρῶν αὐτῆς κατεφύτευσεν κτῆμα.

17ἀναζωσαμένη ἰσχυρῶς τὴν ὀσφὺν αὐτῆς

ἤρεισεν τοὺς βραχίονας αὐτῆς εἰς ἔργον.

18ἐγεύσατο ὅτι καλόν ἐστιν τὸ ἐργάζεσθαι,

καὶ οὐκ ἀποσβέννυται ὅλην τὴν νύκτα ὁ λύχνος αὐτῆς.

19τοὺς πήχεις αὐτῆς ἐκτείνει ἐπὶ τὰ συμφέροντα,

τὰς δὲ χεῖρας αὐτῆς ἐρείδει εἰς ἄτρακτον.

20χεῖρας δὲ αὐτῆς διήνοιξεν πένητι,

καρπὸν δὲ ἐξέτεινεν πτωχῷ.

21οὐ φροντίζει τῶν ἐν οἴκῳ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, ὅταν που χρονίζῃ·

πάντες γὰρ οἱ παρ᾽ αὐτῆς ἐνδιδύσκονται.

22δισσὰς χλαίνας ἐποίησεν τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς,

ἐκ δὲ βύσσου καὶ πορφύρας ἑαυτῇ ἐνδύματα.

23περίβλεπτος δὲ γίνεται ἐν πύλαις ὁ ἀνὴρ αὐτῆς,

ἡνίκα ἂν καθίσῃ ἐν συνεδρίῳ μετὰ τῶν γερόντων κατοίκων τῆς γῆς.

24σινδόνας ἐποίησεν καὶ ἀπέδοτο,

περιζώματα δὲ τοῖς Χαναναίοις.

25στόμα αὐτῆς διήνοιξεν προσεχόντως καὶ ἐννόμως

καὶ τάξιν ἐστείλατο τῇ γλώσσῃ αὐτῆς.

26ἰσχὺν καὶ εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο

καὶ εὐφράνθη ἐν ἡμέραις ἐσχάταις.

27στεγναὶ διατριβαὶ οἴκων αὐτῆς,

σῖτα δὲ ὀκνηρὰ οὐκ ἔφαγεν.

28τὸ στόμα δὲ ἀνοίγει σοφῶς καὶ νομοθέσμως,

ἡ δὲ ἐλεημοσύνη αὐτῆς ἀνέστησεν τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ ἐπλούτησαν,

καὶ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς ᾔνεσεν αὐτήν

29Πολλαὶ θυγατέρες ἐκτήσαντο πλοῦτον,

πολλαὶ ἐποίησαν δυνατά,

σὺ δὲ ὑπέρκεισαι καὶ ὑπερῆρας πάσας.

30ψευδεῖς ἀρέσκειαι καὶ μάταιον κάλλος γυναικός·

γυνὴ γὰρ συνετὴ εὐλογεῖται,

φόβον δὲ κυρίου αὕτη αἰνείτω.

31δότε αὐτῇ ἀπὸ καρπῶν χειρῶν αὐτῆς,

καὶ αἰνείσθω ἐν πύλαις ὁ ἀνὴρ αὐτῆς.